www.hopv.nl

Op vrijdag 1 april vertrokken we naar Friesland voor onze laatste twee wandeletappes van het Zuiderzeepad: Van Balk naar Rijs en van Rijs naar Stavoren. We spraken af om op de vrijdag al vroeg te starten en ontmoetten elkaar eerst in Lemmer voor een kop koffie met het onvermijdelijke appelgebak (slagroom erbij? Ja, doet u maar).
We zetten één auto in Rijs, reden naar Balk en wandelden rond een uur of 11 al door dit elfstedenstadje. We liepen Balk vlot weer uit en bewonderden even later het oude kerkje in Harich. Daarna voerde het pad ons door het Haricherbos en de Stanurmanbossen. Het vreemde in deze bossen zijn de 200 jaar oude greppels die hier zijn gegraven met daartussen hogere stroken land, waar de bomen op zijn geplant. Het gebied was vroeger moerassig en op deze wijze kon op de drogere hogere delen (“rabatten”) toch een eikehakhoutbos ontstaan. Inmiddels staan er ook veel dennen tussen en wordt een deel van het bos helemaal woest gehouden.

We slingerden over paadjes langs nog meer bos, soms een iets open stukje en het landschap begon duidelijk wat welvingen te tonen. We kwamen langs elfstedenriviertje De Luts en een oud landgoed “Kippenburg”. Grappig was een beukenlaan met heel oude liefdesteksten en hartjes in de basten van de bomen gekerfd. Rond Rijs is aan de vele vakantiehuisparken en campings duidelijk te merken dat we hier het gebied van de zomers talrijke vakantiegangers betraden.
We overnachtten in Stavoren bij de Vrouwe van Stavoren en aten in een gezellig eetcafé.

Op 2 april, na het ontbijt en de transfer naar Rijs, wandelden we al rond 10 uur het Rijserbos in. Gisteren was het bewolkt weer en een beetje kil, vooral door de harde wind. Vandaag was het prachtig! ’t Zou die dag meer dan 20 graden worden.
We liepen door een mooi bos, over paden die stilaan een beetje omhoog liepen. Uiteindelijk zagen we door de bosrand heen in de verte de “zee”. En het mooie was dat je een beetje van boven af keek: het Mirnstener Klif. Maar wij waren daar niet alleen.
Vele kite-surfers bevolkten strand en water. Een kleurrijk gezicht!

We wandelden een klein stukje langs het strand en gingen weer landinwaarts. Opnieuw stukjes bos en verder langs bosranden. op een gegeven moment passeerden we het hoogste punt van Gaasterland. Alleen wanneer je leest hoe hoog dat werkelijk is (12 meter boven NAP), voel je je een beetje genept. Het lijkt allemaal veel hoger en dieper! Het landschap hier doet het meest denken aan het heuvelachtige land van midden-Limburg, zeker als je het plaatsje Bakhuizen nadert en binnenwandelt. Alleen zijn in Limburg veel witte huisjes en vakwerk. Dat ontbreekt dan.
Helaas vonden we het café in Bakhuizen gesloten. We maakten iets verder nog een praatje met de kosteres van dit plaatsje, maar ook zij bood ons niet spontaan wat koffie aan. Langs houtwallen en een omleiding (die we van te voren al op het wandelnet hadden gezien) kwamen we op de Wieldijk. We zagen duizenden brandganzen, de hemel bijna verduisterend wanneer ze al gakkend op de vleugels gingen. Veel vogels zagen we ook langs de kust in een natuurstrook daar, de Mokkenbank. Onderweg zagen we Enkhuizen liggen aan de overkant van de voormalige Zuiderzee, met dank aan het mooie, heldere weer.

Op de smalle wieldijk werd een dag later waarschijnlijk een fietswedstrijd gehouden en deze dag waren al vele tijdrijders bezig te oefenen. De tijden werden bijgehouden door een jury op de top van het Rode Klif.
We zagen hier diverse kleine schelpenstrandjes, die in de oksels van strekdammetjes in de zon lagen.
Wij wandelden verder naar Laaksum, het kleinste haventje van de Zuiderzeekust, Daar vonden we een uitspanning waar we heerlijke broodjes paling en haring aten en koffie en melk dronken. Voor ons dobberde in de haven de enig overgebleven vissersboot van Laaksum, de HL 6.
Onder langs de Laaxemerdijk en later er boven op liepen we verder. Soms moesten we ouderwets over hekjes klimmen en ook langs schapen. Over de Zuiderdijk liepen we zo Stavoren binnen. We wandelden een beetje om het stadje heen over de vroegere zeedijk langs de kust en keerden zo terug bij het vrouwtje van Stavoren. 4 Jaar geleden waren we hier gestart, aan boord gegaan van de Bep Glasius en waren we naar Enkhuizen gevaren om te beginnen met ons rondje. Een rondje rond de vroeger Zuiderzee met veel belevenissen, veel verhalen en veel plezier. Dit was zeker een pad dat het waard was om gewandeld te worden. Wij hebben ervan genoten!